“Kunst is voor mij geen oefening in ideeën maar het zit daar net vóór, het geven van zicht, fysieke duidelijkheid. Het is natuurlijk óók een concept, die klei wordt nu eenmaal een hoofd, dat weet ik al vantevoren. Maar daar is het me niet om te doen. Het gaat me om het zicht, het zien, het kijken.

Ik laat het conceptdenken achter me. Mijn boetseren, wanneer ik aan het werk ben, is de werkelijkheid volledig loslaten en dat wat zich voordoet als een orakel te modelleren. Ik grijp wat uit mijn ooghoeken dreigt te ontsnappen. Ik stop pas als ik me het werkstuk dat onder mijn handen ontstaat als het ware kan herinneren, als ik het beeld herkén, ook al gaat het helemaal niet over gelijkenis, het lijkt natuurlijk altíjd wel op iemand. Zoals je op een wandeling door het Rijks of in het Frans Hals Museum steeds opnieuw iemand herkend op die 17e eeuwse schilderijen.”

-Koen de Vries